Selecteer een pagina

We schrijven vandaag 23 februari. Exact een jaar geleden double-daten we met mijn zus en schoonbroer. Dinner and a movie. Eigenlijk willen we het haar nu al vragen maar dat doen we toch nog niet. De verrassing zal des te groter zijn als we haar vragen om meter te worden van ons eerste kindje. Eerst maar lekker eten en daarna naar de voorstelling van “Le Tout Nouveau Testament”. Over een God die in Brussel woont en er plezier in heeft de mensen miserie aan te doen. Hij loopt de ganse dag ongeschoren en ongewassen in z’n vuile badjas te sakkeren op de mensen. Interessant concept en goed gelachen! Aan tafel dronk ik nog een lekker streekbiertje maar na de film kies ik toch voor een non-alcoholische cola want die zeurende hoofdpijn is daar weer. Dafalgan en op tijd in bed. Dat gaat wel weer over. Word ik dan echt één van die ongelukkige mensen met migraine aanvallen? Een dag later vertrek ik op het werk uit de parkeergarage. Ik rijd achteruit en draai af. Als in slow-motion zie ik hoe ik met de zijspiegel tegen de betonnen pilaar rijd. Die buigt in de verkeerde richting, barst en valt. Amper verbijsterd stap ik binnensmonds vloekend uit, raap de stukken op en gooi ze achteraan in de auto. Ik rijd naar huis en vergeet het bijna direct. Dat weekend met de schoonfamilie ondervind ik nog maar eens dat zelfs maar één glas rode wijn al voor een fikse kater kan zorgen. Ik deed het vroeger altijd af als een fabeltje maar blijkbaar is het dus waar. Als je de dertig gepasseerd bent, kan je er echt niet meer tegen! Ik word wakker met een hoofdpijn “hors categorie” . Mijn hoofd gonst en bonst alsof het elk moment kan barsten. Na ettelijke keren aandringen door Myrthe, hijs ik mezelf uit bed en kom nog in boxershort, half-groggy naast mijn schoonmoeder aan de ontbijttafel zitten. Iedereen is dan al lang gewassen en blijkbaar wachtten ze al even op mij. Ik ben me op dat moment van geen kwaad bewust en reageer gelaten. “Breakfast of champions” zeg je? Dafalgan en een tas koffie. Nadien moet ik nog een half uur op de zetel bekomen. Ik weet het dan nog niet maar die donkergrijze wolk rond m’n hoofd zal me nog een hele week achtervolgen. 

Uiteindelijk stappen we in de auto en bezoeken die dag Veurne en de koekjesfabriek van Destrooper. Leuk en gezellig maar de wolk doet me alles als in een roes ervaren. Ik krijg opmerkingen over mijn rijstijl van m’n schoonzus. Dat ik wat veel naar het midden afwijk. Commentaar op mijn rijstijl, dat krijg ik niet veel. Omdat ik de enige ben die op maandag moet werken, rijd ik die zondagavond al naar huis. De lichten van de andere auto’s in het donker priemen en doen pijn. Eindelijk thuis kan ik maar aan twee dingen denken. Een pijnstiller en mijn bed. Want om half 5 loopt de wekker al weer af. Enkele uren later word ik verbijsterd en weer met een vlammende hoofdpijn wakker. 6u45? Fuck! Ik bel naar mijn werk. Ik had er al drie kwartier moeten zijn. Dat overkomt mij tegenwoordig wel meer. Wat bezielt mij toch de laatste tijd?

Later die dag krijg ik een fikse uitbrander van de gerant,  inclusief lastige vragen. Ik ben de laatste maand al 8 keer te laat gekomen. Dat is welgeteld 7 keer meer dan in het hele jaar daarvoor. Heb ik daar een goeie verklaring voor? Doe ik het nog wel graag? Er zit toch duidelijk iets verkeerd. Maar wat? Ik kan hem geen sluitend antwoord geven.  Ik beloof er over na te denken en te werken aan mijn attitude en motivatie. Als kandidaat-gerant moet ik immers het goede voorbeeld geven. Op tijd komen wordt dan ook gezien als het uiterste minimum. Gemotiveerd voor de dag komen, collega’s inspireren en aanwezig zijn op de werkvloer, daar faal ik de laatste tijd grondig in. Ik krijg de melding mee dat het de volgende keer niet bij een gesprek zal blijven en dat ik een dag “te voet” zal krijgen. Een niet mis te verstane boodschap dat het vijf voor twaalf is. Ik blijf  langer dan gepland werken om mijn uren te laat te compenseren.

Die avond gaan we op bezoek bij de grootouders van Myrthe om hen het nieuws te melden dat ze binnenkort overgrootouders zullen worden. Daar moet uiteraard op getoast worden. Maar het moment dat ik drink weet ik al dat ik me dat de dag erna zal beklagen. En zoals verwacht, heeft het ochtendgloren geen goud maar barstende hoofdpijn in de mond. Ik verdraag licht noch geluid en bel schoorvoetend mijn werk af. Het was “maar” een opleiding “Missie en waarden”, maar ik zie het echt niet zitten. Achteraf hoor ik via-via dat er die dag wel wat commentaar op is geweest. Dat ik me er verdorie naartoe had moeten slepen. Harde woorden die ik mezelf had kunnen horen zeggen maar omdat ik aan de andere kant sta, klinken ze toch beenhard. De verwachtingen voor KG’s en werknemers liggen hoog bij Colruyt. Het mag en moet zelfs plezant zijn, maar er moet vooral wel efficiënt, correct en hard gewerkt worden.  Maar deze keer moet ik echt verstek geven.

Dafalgan en koffie alleen gaan me niet door deze dag heen krijgen. Ik moet een dokter zien. Van Myrthe mag ik niet met de auto rijden dus komt de dokter aan huis. Dat is denk ik geleden sinds ik een klein kind was. Hij schrijft mij andere pijnstillers voor en enkele dagen bedrust. Zelf stelt hij de rest van de week voor maar met die laatste waarschuwing in mijn achterhoofd vraag ik maar tot donderdag. Twee dagen zullen wel voldoende zijn voor wat hoofdpijn denk ik. Die twee volgende dagen leef ik in het duister. Ik eet amper en slaap veel. Het licht doet pijn, de hoofdpijn is barstend. Myrthe sleurt me woensdagavond nog eens mee naar de dokter. Hij schrijft me andere pijnstillers voor. Als het daarmee niet opgelost geraakt, zal hij toch een doorverwijzing naar een neuroloog schrijven. Die twee dagen zijn gereduceerd tot een paar flarden herinneringen. Van het doktersbezoek weet ik niets meer. Het ziekenbezoek van mijn ouders weet ik enkel omdat ze het me achteraf vertelden. De nieuwe medicatie slaat duidelijk niet aan. Ze doen mijn maag draaien en ik moet ervan overgeven. De puzzelstukjes blijven door elkaar verspreid liggen. Niemand denkt aan iets anders dan migraine. Wat zou dat dan anders kunnen zijn?

25 Reacties

  1. Marc Van Wijk

    Een jaar geleden… maar het lezen van de tekst maakt alle emoties weer heel voelbaar… ook al stonden wij ‘aan de zijlijn’ en konden we niet veel meer doen dan aanwezig zijn. Ik hoop dat het schrijven van de blog een hulp kan zijn bij het verwerken van deze emotionele rollercoaster.

    Antwoord
    • Van Wijk-Vandecruys

      Ja we hopen ook dat het eens van U af schrijven kan helpen, zelfs voor anderen die dat ook misschien eens moeten meemaken. Succes en dankbaar dat het voorbij is !!
      groetjes Bompa en Bomma

      Antwoord
  2. Peggy Vandekeybus

    Heel mooi geschreven.
    Mooi initiatief, goede manier om te verwerken.
    ik blijf je blog volgen.

    Antwoord
  3. Laurent

    Heel mooi , blijf deze zeker volgen en aanmoedigen!!!!
    Grtz Laurent

    Antwoord
    • nils

      Laurenzio, gij gaat mij goed kunnen begrijpen!

      Antwoord
  4. Krisje VR

    Wat een een eerlijk verhaal… jammer dat ik pas maanden later wist wat er gaande was. Had graag meer aanwezig willen zijn…

    Blijf schrijven, blijf positief en je weet me te vinden Nils!

    Antwoord
  5. Van Dercruyssen Marcel

    Prachtige tekst ,geschreven zoals U en wij het hebben beleefd.
    Met de steun van Myrthe ,de ganse familie en de vrienden, bent U door deze moeilijke periode door geraakt.
    Blijf vechten en geloof in de toekomst!
    Moeke en voke.

    Antwoord
  6. Miek De Clerck

    Heb het ondertussen al drie keer gelezen en blijft moeilijk…ook al ben ik niet degene die het meemaakt…ik sta er als zus heel dichtbij…lijkt altijd ver van je bed show…tot het dichtbij komt…warm en koud tegelijk…brrr…ben zoooo blij dat we er nu af en toe om kunnen lachen…samen ❤️

    Antwoord
    • nils

      Humor is een uitstekende verwerking zus. Dat blijkt ook uit ons whatsapp groepje. Merci om er nadien ook altijd voor mij te zijn. Een grote hulp!

      Antwoord
  7. Patries

    Hej petekind,
    Het doet iets met een mens als je jouw verhaal leest,we wisten al wel veel,maar het echt zo uit jouw mond horen is toch nog wel andere koek!Ik vind het heel tof dat je het op deze manier deelt.Weet dat je(jullie) hier altijd welkom zijn en hopelijk kun je het op deze manier beetje bij beetje verwerken.
    Dikke bees van je meterke xxx

    Antwoord
    • nils

      Dankuwel meterke! Dat geldt ook in onze richting he!

      Antwoord
  8. Eddy en Minny Coene -Bes

    Heel mooi geschreven Niels , wij blijven je volgen op blog en hopen dat dit voor jouw en je gezin een steun kan zijn

    Antwoord
  9. Jeanneke

    Hopelijk krijg ik de volgende delen ook te lezen. Ik herinner me de ontreddering en het ongeloof.
    Verder schrijven zal je deugd doen en voor ons leerzaam zijn.

    Antwoord
    • nils

      Ik heb je mee in mijn maillijstje gezet Jeanneke!

      Antwoord
  10. Klaar De Rydt

    Ik herinner me nog zo het telefoontje van ons mama, een jaar geleden. Die dag op het werk waren we ons aan het druk maken in banale zaken. Bam zeg, effe voetjes op de grond en relativeren. Dit kwam serieus binnen.
    Maar kijk eens waar jullie staan, 1 jaar later. Als buitenstaander zeg je dan : die zijn er door (getrouwd, kindje, gelukkig koppeltje) ! Ik begrijp nu dat jullie nog steeds door een rollercoaster van gevoelens doorgaan. Petje af dat je ook hiermee iets positiefs doet.
    Goe bezig man !

    Antwoord
    • nils

      Dat klopt als een bus Klaar. We zijn niet bij de pakken blijven zitten, maar de emotionele klop is bij mij pas enkele weken geleden gekomen. Myrthe terug gaan werken, Stafke naar de “onthaalmoeder” en ik… huisman? Niet dus. Ineens veel tijd en de handen vrij om na te denken. En dat pas bijna een jaar later. Ik had het niet zien aankomen. Maar we zijn er mee bezig om er iets mee te doen. Het neerschrijven zoals hier, maar ook via een psycholoog.

      Antwoord
  11. Rosette liekens

    Knap hoor,dat je dit met ons wil delen.Jullie zijn al door een diep dal gegaan met gelukkig af en toe een heuvelte of een grote berg maar als je dan terug in dat dal duikelt zal het niet simpel zijn.Wij kijken er naar uit om jou verhaal verder te volgen
    Rosette

    Antwoord
  12. cinta en greet

    Ja, amaai Nils…”chapeau” voor je verhaal! Goed dat je zo kan verwerken over wat er allemaal met jou fout liep. Via je mama en papa hadden we al de grote lijnen van het gebeuren gehoord, maar dit is…whaw…recht uit het hart!
    Mooi geschreven in ieder geval. Je hebt talent… en het werkt nog helend ook!
    Je hebt gelukkig veel steun van je gezinnetje en het warme ‘nest’ waaruit je komt. Ook de vele vrienden zijn een meerwaarde. Dank om het met ons te willen delen!
    Dikke knuffel van ons xxx

    Antwoord
  13. Erica

    “De puzzelstukjes blijven door elkaar verspreid liggen”…ik weet, dat als de tijd rijp is, de puzzelstukjes plots wonderbaarlijk gaan passen…je schrijven leest als een TGV…ik blijf op de trein zitten tot de puzzel volledig gemaakt is.
    Succes xxx

    Antwoord
    • nils

      Jij hebt zelf ook een literaire knobbel blijkbaar Erica! 🙂 Jij en Jan altijd welkom in station De Beukelaerlaan he!

      Antwoord
  14. Marc

    Een jaar geleden maakten wij ons zorgen over het waarom en hoe van je verandering in gedrag kerel. Zonder te weten wat er achter zat op dat moment leek het alsof niets je nog kon raken. knap dat je op deze manier zo een eerlijk verhaal van je afschrijft. Pluk de dag….

    Antwoord
    • nils

      Merci Marc! Toch raar hoe het een mens zijn doen en laten kan veranderen…

      Antwoord
  15. moeke en vava

    Lieve zoon en schoondochtertje,
    Woorden schoten ons toen en nu nog steeds te kort. Het was alsof de hemel op ons hoofd viel.Je hoort de dokters praten , maar het dringt niet door! het is alsof je alles in een roes beleeft, je hoort wat je wil horen.De kleinkinderen stellen vele vragen waar je geen antwoord op hebt.De dokters zeggen dat alles weer goed komt,hoor ik mezelf zeggen. Maar ik weet niet of we daar mee weg komen!
    Hun nonkel Nils en tante Myrthe, de sportman, de nonkel bij wie ze voor dingen terecht kunnen, voor hun computerspelletjes en zo meer en die hun er nog mee kan voort helpen ook. Hun gekke nonkel en tante die komen supporteren, naar een tentoonstelling of een toneeloptreden komen kijken en nog zoveel dingen meer.
    Hoe moet het nu met de baby in tante Myrthe haar buik?We schieten te kort : we weten het ook niet!
    Wat ons vooral bijblijft is dat je op zo een moment veel steun zoekt en krijgt van je gezinnetje,je familie en vrienden en zeker van de familie van Myrthe waarvoor we hen zeer dankbaar zijn.
    De geboorte van Stafke heeft de pijn wat verzacht.
    Nen dikke merci vooral voor Myrthe en haar familie,voor grote broer en zus,An en Gert, onze vijf grote rakkers, onze familie en vrienden en zeker de vele vrienden van onze Nils en Myrthe voor alle steun en vriendschap toen en nu.
    Lieve zoon, blijf schrijven zolang je het nodig vindt zodat jullie dit gebeuren na verloop van tijd een plaatsje kunnen geven.
    Lieve knuffels voor jullie drietjes
    Moeke en vava

    Antwoord
  16. Gretaj Jansen

    Hoi Nils. Knap dat je dit doet. Een therapie op zich. Het was niet niks wat je overkwam. Makkelijker dan praten, niemand die je onderbreekt, echt al je gevoelens op dat witte stukje papier. Chapeau! We hebben steeds vanaf de zijlijn gevolgd via je mama en geluisterd. Goed bezig. Hou jullie sterk, het komt goed. Greatz.
    Greta

    Antwoord
  17. Rita en Sus Gagelmans - Van Gastel

    Beste Nils, als ik dit lees krijg ik koude rillingen!
    Het laat me wel wat denken dat ik dit met mijne Sus (man) ongeveer ook heb meegemaakt!
    dat de grond onder je voeten verdween! .. Toen de dokter zei dat hij kwaadaardig darmkanker had!.. Alles is gelukkig goed gekomen ! Na de zware chemo…

    Best Nils, je komt er nu wel sterker uit, daar ben ik zeker van!
    Je vrouw heeft je goed ondersteund in die heel moeilijke periode! Je begrijpt elkaar gewoon met naar elkaar te kijken…. Je groeit meer naar elkaar toe! Dat is pas LIEFDE!!

    Beste Nils ik hoop van ganser harte dat het je goed gaat!
    Wij blijven zeker en vast je blog volgen! Het is heel mooi geschreven! Je zal het zo wel terug beleven! Zal niet altijd even gemakkelijk zijn en er zullen zeker traantjes bij te pas komen!
    Chapeau hiervoor Nils!

    Zoals hierboven staat, het komt goed!
    Rit en Sus

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *