D-day minus 1 jaar (deel 2)

[et_pb_section admin_label=”section” transparent_background=”off” allow_player_pause=”off” inner_shadow=”off” parallax=”off” parallax_method=”on” custom_padding=”54px|0px|0px|0px” make_fullwidth=”off” use_custom_width=”off” width_unit=”off” custom_width_px=”1080px” custom_width_percent=”80%” make_equal=”off” use_custom_gutter=”off” fullwidth=”off” specialty=”off” disabled=”off”][et_pb_row admin_label=”row” make_fullwidth=”off” use_custom_width=”off” width_unit=”off” custom_width_px=”1080px” custom_width_percent=”80%” use_custom_gutter=”off” gutter_width=”3″ custom_padding=”4px|0px|10px|0px” allow_player_pause=”off” parallax=”off” parallax_method=”on” make_equal=”off” parallax_1=”off” parallax_method_1=”on” parallax_2=”off” parallax_method_2=”on” parallax_3=”off” parallax_method_3=”on” parallax_4=”off” parallax_method_4=”on” disabled=”off”][et_pb_column type=”4_4″][et_pb_text admin_label=”Tekst” background_layout=”light” text_orientation=”left” use_border_color=”off” border_style=”solid” disabled=”off”]

Donderdagochtend 7u. Met de telefoon in de ene en mijn hoofd in de andere hand, twijfel ik tussen gaan werken of thuis blijven. Het doktersbriefje was maar tot vandaag. Ik voel me schuldig dat ik weer moet bellen dat ik niet zou kunnen komen. Wat gaan ze daar weer van vinden? Na veel twijfelen overtuigt Myrthe mij dat ik zo niet kan werken. Hoewel ik nog niets at, moet ik toch weer overgeven. Die nieuwe pijnstillers op een nuchtere maag, dat was duidelijk geen goed idee. Of is er dan toch iets anders aan de hand? Zijn dat geen symptomen van een hersenvliesontsteking? Myrthe is nu echt ongerust en staat er op dat we direct naar het ziekenhuis gaan. Ik stem in maar wil me eerst nog opfrissen. Het warme water in de douche doet mijn hoofd tollen. Mijn neus begint te bloeden. Heb ik dat de laatste weken ook niet regelmatig? Het zal het plotse warme water wel zijn. Verschrikt komt Myrthe  binnen en vraagt wat dat bonkend geluid is. Blijkbaar sta ik van links naar rechts tegen de muur en het doucheraam te zwalpen. Ik voel me misselijk en vraag een emmertje. Alsof ik uit iemand anders ogen kijk, zie ik hoe mijn handen het emmertje vastnemen. Ik heb geen gevoel meer in mijn vingers. Mijn benen worden als gelei en ik zak onderuit. “Het is genoeg geweest”, hoor ik ze zeggen. “We gaan nu naar spoed of ik bel de ambulance”. Ik word afgedroogd en krijg wat kleren aan. In de auto lig ik helemaal achteruit in de zetel. Tijd en ruimte zijn niet meer heel duidelijk voor mij. Ik herinner me nog de wachtzaal met een zonnebril. Een klein kamertje met gedoofde lichten. Mensen die binnen en buiten komen. Mijn mama en schoonmama mogen maar even binnen en worden dan weggestuurd. Dankzij de doorverwijzing die ze nog haalden wordt er beslist een CT scan te maken.

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][et_pb_row admin_label=”Rij” make_fullwidth=”off” use_custom_width=”off” width_unit=”off” custom_width_px=”1080px” custom_width_percent=”80%” use_custom_gutter=”off” gutter_width=”3″ custom_padding=”0px|0px|0px|0px” allow_player_pause=”off” parallax=”off” parallax_method=”on” make_equal=”off” parallax_1=”off” parallax_method_1=”on” parallax_2=”off” parallax_method_2=”on” parallax_3=”off” parallax_method_3=”on” parallax_4=”off” parallax_method_4=”on” disabled=”off”][et_pb_column type=”2_3″][et_pb_text admin_label=”Tekst” background_layout=”light” text_orientation=”left” use_border_color=”off” border_style=”solid” disabled=”off”]

Ik onderga alles zonder goed en wel te beseffen wat er nu precies gebeurt. Dat maakt de ‘klop van de hamer’ enkele momenten later des te groter. Een jonge dokter komt binnen. Hij heeft een A4-tje bij met daarop de dwarsdoorsnede van mijn hoofd. Hij windt er geen doekjes om en brengt het nieuws kordaat en glashelder. Een kastanjegrote hersentumor en een cyste zo groot als een appelsien. Een kwart van de inhoud van mijn hersenpan wordt ingenomen door iets wat daar niet zou mogen zitten. De dokter probeert ons gerust te stellen. Hoogstwaarschijnlijk is het goedaardig en relatief gemakkelijk te verwijderen. Maar op dat moment is de vloer al weggetrokken en zak ik weg in angst en onzekerheid. Over de operatie, over de toekomst. Wat gaat er gebeuren met mij? Hoe ga ik uit de operatie komen? Net nu we dit weekend het goede nieuws van ons kindje aan mijn grootouders zouden gaan vertellen. Hoe gaan we dat in godsnaam doen? Ben ik niet aan het dromen? Als een klik neemt een automatische piloot het over. Ik leg mijn leven en vertrouwen letterlijk en figuurlijk in zijn handen. ‘Niks meer aan te doen’ klinkt als een mantra in mijn hoofd. Aanvaarden en verder gaan. Morgen word ik al geopereerd en dan zien we wel weer. Na de MRI scan krijg ik eindelijk een kick-ass pijnstiller en word ik naar een wachtkamer op een afdeling gebracht. Daar komen mijn familieleden één voor één binnendruppelen. Allemaal zijn ze enorm aangeslagen door het nieuws. Wanneer de chirurg in de kamer binnenkomt, schrikt hij even. Zoveel volk in zo’n klein kamertje. Iedereen mag zijn uitleg horen en dus staan we daar. Als een gipsy familie met een man of 10 in dat kleine kamertje. Hij legt uit wat er nu net aan de hand is. Wat is die tumor? Hoe komt hij daar? Hoe lang zit hij daar al? Wat zijn de risico’s van de operatie? Wat kan ik nadien verwachten? Bestaat de kans dat hij terugkomt? Iedereen stelt de vragen waar hij aan denkt. De dokter beantwoordt ze rustig. Hij is kalm en geruststellend. Hij heeft groot vertrouwen in een goeie afloop. Op alle vlakken. We hoeven ons niet teveel zorgen te maken. Een dertiger met een hersentumor is geen alledaagse situatie maar voor hem is het een relatief routineuze behandeling. De onderzoeken achteraf zullen moeten bevestigen dat het om een meningeoom gaat. Een foutje na de komma ergens in mijn DNA en brute pech. Hij kan er al jaren zitten en had daar nog veel jaren kunnen blijven zitten zonder opgemerkt te worden. Omwille van die cyste ontstond er een enorm hoge druk in mijn hersenpan. Die zorgde voor die verschrikkelijke hoofdpijn. Vooraan in de rechterhelft van de hersenen, waar o.a. het gedrag gestuurd wordt, daar veroorzaken de tumor en cyste de grootste problemen. Vandaar dus die extra dosis gelatenheid en je-m’en-foutisme. Sommige puzzelstukjes vallen op hun plaats. Mijn non-reactie bij die kleine botsing. De het-kan-me-weinig-schelen-attitude thuis en op het werk. Zou dat allemaal met elkaar te maken kunnen hebben? De chirurg bevestigt dat dat zeker kan. ’s Avonds verhuis ik nog naar een grotere kamer en is er nog wat bezoek. Mijn broer brengt me nog verse sushi, als zou het mijn laatste avondmaal zijn. Carpe diem enzo weet je wel? Samen met Jeroen wordt er nog stevig doorgepraat en gefilosofeerd. Een wake-up call. Niet alleen voor mij maar ook voor hen. Grote plannen en veranderingen kiemen die avond. Een telefoontje van de grote baas om me geluk te wensen de volgende dag brengen me weer terug naar de realiteit. Myrthe blijft nog een half uur na het bezoekuur hangen en we praten onszelf moed in. Met pijn in het hart zie ik haar vertrekken. Voor haar moet het écht een hel zijn denk ik nog. Maar wat houdt ze zich beresterk. Wat een vrouw! Mijn gedachten kan ik gelukkig goed verzetten dankzij Django Unchained en het Whatsapp groepje met broers en zussen, ‘Bjistje in Min Uoft’ (lees zoals Flip Kowlier dat zou doen). Een groepje waar er de komende dagen veel oppeppende woorden gesproken zullen worden. Maar toch vooral een groepje waar er al snel gelachen kan worden met de situatie. Stoom aflaten bij elkaar helpt.

[/et_pb_text][/et_pb_column][et_pb_column type=”1_3″][et_pb_image admin_label=”Afbeelding” src=”http://firstaidkid.be/wp-content/uploads/2017/03/IMG_20170302_235314-Mobile.jpg” show_in_lightbox=”off” url_new_window=”off” use_overlay=”off” animation=”off” sticky=”off” align=”left” max_width_last_edited=”off|desktop” force_fullwidth=”off” always_center_on_mobile=”on” use_border_color=”off” border_color=”#ffffff” border_width=”1px” border_style=”solid” disabled=”off”] [/et_pb_image][et_pb_image admin_label=”Afbeelding” src=”http://firstaidkid.be/wp-content/uploads/2017/03/pre-op-Mobile.jpg” show_in_lightbox=”off” url_new_window=”off” use_overlay=”off” animation=”off” sticky=”off” align=”center” force_fullwidth=”off” always_center_on_mobile=”on” use_border_color=”off” border_color=”#ffffff” border_width=”1px” border_style=”solid” disabled=”off”] [/et_pb_image][et_pb_image admin_label=”Afbeelding” src=”http://firstaidkid.be/wp-content/uploads/2017/03/IMG_3091.jpeg” show_in_lightbox=”off” url_new_window=”off” use_overlay=”off” animation=”off” sticky=”off” align=”left” force_fullwidth=”off” always_center_on_mobile=”on” use_border_color=”off” border_color=”#ffffff” border_width=”1px” border_style=”solid” disabled=”off”] [/et_pb_image][/et_pb_column][/et_pb_row][et_pb_row admin_label=”Rij” make_fullwidth=”off” use_custom_width=”off” width_unit=”off” custom_width_px=”1080px” custom_width_percent=”80%” use_custom_gutter=”off” gutter_width=”3″ custom_padding=”9px|0px|0px|0px” allow_player_pause=”off” parallax=”off” parallax_method=”on” make_equal=”off” parallax_1=”off” parallax_method_1=”on” parallax_2=”off” parallax_method_2=”on” parallax_3=”off” parallax_method_3=”on” parallax_4=”off” parallax_method_4=”on” disabled=”off”][et_pb_column type=”4_4″][et_pb_text admin_label=”Tekst” background_layout=”light” text_orientation=”left” use_border_color=”off” border_style=”solid” disabled=”off”]

 Een soort relativeren dat een welgekomen tegengewicht zal zijn voor de zware kost van de komende dagen. De stilte van het ziekenhuis wordt afgewisseld door tv-geluiden van gewelddadige scènes en mijn lachbuien. Alles om maar even het inslapen uit te stellen. De nachtverpleegster komt kijken en brengt nog een pijnstiller. Enkele uren later breekt D-day aan en hoewel ik er zelf redelijk gerust op ben, wordt die kalmte nog even op de proef gesteld. In tegenstelling tot wat de chirurg gisteren zei, krijg ik geen kalmeermiddel vooraf. De verpleegster zegt dat dat niet mag. Stel dat ze me moeten wakker maken tijdens de operatie. Op dat moment mijn grootste angst.Gelukkig is Myrthe nog even bij mij om me te kalmeren. We liggen samen op bed met de gordijntjes dicht. Nog even quality time met ons drieën. Het geplande 11u is al gauw 13u wanneer ik word weggerold. In de wachtzaal van het operatiekwartier lig ik te wachten. Twee verpleegsters rollen een klein meisje voorbij. Ze discussiëren met elkaar terwijl het meisje zacht weent. Ik geef ze nog een dikke knipoog voor ze weg wordt gereden. Op de operatietafel merkt de anesthesist op dat ik een lage hartslag heb. “Is mijnheer sportief?” Ik heb 3 maanden geleden mijn eerste marathon gelopen vertel ik. Met een hersentumor kan dat dus zonder veel problemen blijkbaar. Het is mijn laatste mopje voor ik wegzak in zijn verdoving.

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section][et_pb_section admin_label=”Sectie” transparent_background=”off” allow_player_pause=”off” inner_shadow=”off” parallax=”off” parallax_method=”on” custom_padding=”25px|0px|50.5104px|0px” make_fullwidth=”off” use_custom_width=”off” width_unit=”off” custom_width_px=”1080px” custom_width_percent=”80%” make_equal=”off” use_custom_gutter=”off” fullwidth=”off” specialty=”off” disabled=”off”][et_pb_row admin_label=”Rij” make_fullwidth=”off” use_custom_width=”off” width_unit=”off” custom_width_px=”1080px” custom_width_percent=”80%” use_custom_gutter=”off” gutter_width=”3″ allow_player_pause=”off” parallax=”off” parallax_method=”on” make_equal=”off” parallax_1=”off” parallax_method_1=”on” parallax_2=”off” parallax_method_2=”on” parallax_3=”off” parallax_method_3=”on” parallax_4=”off” parallax_method_4=”on” disabled=”off”][et_pb_column type=”1_2″][et_pb_button admin_label=”VorigeKnop” button_url=”http://firstaidkid.be/2017/03/03/d-day-minus-1-jaar-deel-1/” url_new_window=”off” button_text=”Vorige blogpost” button_alignment=”center” background_layout=”light” custom_button=”on” button_text_size=”20″ button_letter_spacing=”0″ button_use_icon=”default” button_icon=”%%19%%” button_icon_placement=”left” button_on_hover=”on” button_letter_spacing_hover=”0″ disabled=”off”] [/et_pb_button][/et_pb_column][et_pb_column type=”1_2″][et_pb_button admin_label=”VolgendeKnop” button_url=”http://firstaidkid.be/2017/03/13/verplicht-in-ralenti/” url_new_window=”off” button_text=”Volgende blogpost” button_alignment=”center” background_layout=”light” custom_button=”on” button_letter_spacing=”0″ button_use_icon=”default” button_icon=”%%20%%” button_icon_placement=”right” button_on_hover=”on” button_letter_spacing_hover=”0″ disabled=”off” saved_tabs=”all”] [/et_pb_button][/et_pb_column][/et_pb_row][et_pb_row admin_label=”Rij” make_fullwidth=”off” use_custom_width=”off” width_unit=”off” custom_width_px=”1080px” custom_width_percent=”80%” use_custom_gutter=”off” gutter_width=”3″ allow_player_pause=”off” parallax=”off” parallax_method=”on” make_equal=”off” parallax_1=”off” parallax_method_1=”on” parallax_2=”off” parallax_method_2=”on” parallax_3=”off” parallax_method_3=”on” parallax_4=”off” parallax_method_4=”on” disabled=”off”][et_pb_column type=”4_4″][et_pb_comments admin_label=”Reacties” show_avatar=”off” show_reply=”on” show_count=”on” background_layout=”light” input_border_radius=”0px” meta_font_size=”14px” meta_letter_spacing=”0px” meta_line_height=”1em” body_font_size=”14px” body_letter_spacing=”0px” body_line_height=”1em” form_field_font_size=”18px” form_field_letter_spacing=”0px” form_field_line_height=”1em” use_border_color=”off” border_color=”#ffffff” border_width=”1px” border_style=”solid” custom_button=”on” button_text_size=”20″ button_bg_color=”#bfbfbf” button_letter_spacing=”0″ button_use_icon=”default” button_icon=”%%45%%” button_icon_placement=”right” button_on_hover=”on” button_letter_spacing_hover=”0″ disabled=”off”] [/et_pb_comments][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

11 Comments on “D-day minus 1 jaar (deel 2)

  1. Knap van jou Nils om het van je af te schrijven , het leest als een boek !
    Blijf jou volgen ! Groetjes aan je sterk vrouwtje en een dikke knuf aan jullie Stafke !
    Viv

  2. Dit kan ik niet lezen zonder een traan weg te pinken hoor….. wauw! Wauw van mooi geschreven en ontroerend, maar ook van wauw, zo erg!

  3. Wat moet grote broer dan ook nog zeggen hierover…wat een angstige, emotionele, knettergekke periode. Ik kan dat hier nog steeds niet “gewoon maar” lezen zonder dat er tranen over mijn wangen rollen. Je moet niet vragen…
    Ik weet nog dat ikzelf de weken nadien een aantal zaken heb afgezegd of toch tenminste ‘on hold’ heb gezet, het ging gewoonweg niet meer…ik kreeg er onlangs zelfs nog een pijnlijke opmerking over, en dus compleet waardeloos. Het heeft mij dus ook veranderd. Waarvoor merci x
    Het heeft mij vooral doen inzien dat je je goesting met doen in het leven, en dus : live your dream! Ipv je hele leven lang te dromen, #carpediemenzo. Waarvoor toch wel héél dikke merci x.
    Ik weet maar al te goed dat je je sterker voordoet dan je soms van binnen bent en dat je bv. nog steeds brandend ambitieus bent, maar dat je hoofd het letterlijk nog niet altijd toelaat. Ik weet ook dat je blijft vechten tegen je demonen, maar dat je daar soms ook zo moe van wordt…ik ben me ervan bewust dat dat je zò hard frustreert.

    Ik weet ook dat mijn deur voor jou altijd openstaat, en dat ik ten allen tijde een luisterend oor wil zijn voor je. Altijd, altijd, altijd, altijd, altijd…

    Love you broertje. Bullet in your fucking head.

    1. Voor u heb ik maar weinig of geen geheimen broer. En dat vind ik goed. Elke mens zou zeker zo één iemand moeten hebben zoals u. Merci dáárvoor. Right back at ya! En euh… f*ck you I won’t do what ya tell me! 🙂

  4. Gelukkig dat Myrthe je zo vlug mogelijk naar de spoed heeft gebracht.Nils ik wil je danken dat ik dit mag lezen,veel sterkte.

  5. Ja Nils ook ik heb een traantje moeten wegpinken bij dit lezen , en heb veel aan jullie moeten denken in die periode .

    Veel sterkte en ik blijf je volgen .

  6. Amai Nils wat hebben jullie meegemaakt,je hebt dat mooi geschreven je zou zelfs een boek kunnen schrijven.Hopelijk helpt dit schrijven het te verwerken en probeer te genieten van het leven samen met je vrouwtje en jullie prachtige zoon.We wensen jullie heel veel moed liefde en geluk. Ludo en Myriam

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *