Selecteer een pagina

De eerste twee dagen thuis sluiten we ons even van de wereld af. We kruipen in onze veilige cocon. Geen telefoon en geen bezoek. De voorbije week was zo hectisch en emotioneel veeleisend dat we nu echt nood hebben aan rust en kalmte. Enkel onze ouders, broers en zussen komen op bezoek. Voor hen kan het leven terug zijn normale gang beginnen gaan. Voor ons begint dan een heel nieuw verhaal. Na enkele dagen binnenshuis, waag ik mij, aan Myrthes hand, aan een wandeling door onze tuin naar de kippen. Een dertigtal stappen verder sta ik in kamerjas en met zonnebril stil in het ochtendzonnetje. Mijn hoofd draait en mijn benen voelen als pudding. Straf als je weet dat ik nog geen 4 maanden geleden tot 50 km per week liep. En zie mij hier nu staan. Uitgeput van een wandeling van nog geen twee minuten. Maar ik kan mij niet gelukkiger voelen. Het geluk zit écht in kleine dingen die eerste dagen thuis.

We zeggen vaak lachend tegen elkaar: “De eerstvolgende maanden is het elke dag zondag.” We gaan er het beste van maken. Een beetje vertrekken vanuit het idee dat het niet veel slechter meer kan worden? Ik kan me hoe dan ook geen zorgen meer maken in banale zaken. Klagen over het weer of het verkeer? Niet meer ten huize De Clerck – Van Wijk. Positive vibes only! Het leven gaat tegen een bijzonder traag tempo. Net zoals mijn bewegingen. Alsof ik in slow motion sta afgesteld. De dokter heeft me er op gewezen dat ik minstens twee maanden niets fysiek belastend mag doen. Tijdens de operatie is het hersenvlies open gesneden en de barrière tussen hersenen en schedel moet herstellen. Niks heffen of tillen dus. En al zeker geen sport. Licht huishoudelijk werk, dat kan nog net. Ik ben dus best een beetje gefrustreerd. Enerzijds ben ik super gelukkig om er nog heelhuids te zijn. Anderzijds ben ik gefrustreerd omdat ik zo weinig mag of kan en omdat beter worden zo lang lijkt te duren. Bezoekjes worden nauwgezet door Myrthe ingepland en beperkt tot een minimum. Mijn hersenen werken nog een versnelling of drie trager en veel impulsen tegelijk kan ik niet verdragen. Ze kunnen moeilijk snelle bewegingen registreren en fel licht doet me duizelen. Een overgevoeligheid aan geluiden is ook een grote dwarsligger. Scherpe, plotse geluiden worden niet gefilterd en doen me ineenkrimpen. Als er bezoek is, verdraag ik maar één gesprek tegelijkertijd. Een ander gesprek of achtergrondgeluiden klinken even luid en ik kan het niet “uit zetten”. Ik kan de geluiden waar ik me wel of niet op wil concentreren niet meer filteren. Hoe zacht ook, het zijn die achtergrondgeluiden die mij mentaal afmatten. Na soms nog geen half uur voel ik me moe worden. Het lijkt dan alsof ik uren tussen ratelende Spanjaarden heb gezeten en veel moeite heb gedaan om ze te begrijpen. Dat lukt wel een beetje maar het vergt wel heel veel mentale energie. Als een echte ezel stoot ik me die eerste weken en maanden geregeld aan dezelfde steen.

Ik wil wel iedereen ontvangen en terugzien maar na elk bezoek moet ik vaststellen dat ik dat eigenlijk nog niet helemaal te baas kan. Als er geen bezoek is, is ons huis dan ook stil. Geen muziek of radio meer en als de tv op staat, dan met gedempt volume. Het eerste opvolggesprek leert ons dat de resultaten van de laatste MRI scan veelbelovend waren. Voor de chirurg is er puur lichamelijk geen enkel probleem meer. De symptomen die ik benoem, klinken hem wel bekend in de oren, maar hij kan mij niet zeggen wanneer ze zullen verdwijnen. Hij moet toegeven dat er van de eigenlijke werking van de hersenen nog niet veel geweten is. De tumor lijkt goed verwijderd en de leegte die is over gebleven, wordt stilaan terug ingenomen. Het uiteindelijke officiële resultaat luidt dat ik een goedaardige tumor had die, met het blote oog, volledig is verwijderd. Hoewel heel klein, blijft de kans dat er ooit een tumor terugkomt niet onbestaande. In dat geval zal ik terug onder het mes moeten en zal er niet getwijfeld worden om te bestralen. Net omdat het goedaardig was, ben ik daar van gespaard gebleven. Er mag dus geklonken worden op een goede afloop. Maar ergens zal ik dus nooit helemaal gerust zijn. Een MRI scan zal voor mij een jaarlijkse afspraak worden. Leuk is anders maar klagen doe ik niet. Het had zo veel erger kunnen zijn. Dat zinnetje spookt regelmatig door mijn hoofd. Er zijn toch veel mensen die erger meemaken, niet?

7 Reacties

  1. Kristine

    Chapeau Nils!
    Heel mooi geschreven en idd blij dat je dat zelf kon doen. Heb dit met veel bewondering gelezen. Het herstel zal nog even voortduren, maar omringd door je gezinnetje en de hechte familie gaat je dat zeker lukken! XXX Kristine.

    Antwoord
  2. Marc Van Wijk

    Inderdaad om nooit meer te vergeten maar nu toch er weer volop tegenaan… zij het dan met een heel andere visie op/over het leven. Dat gaat ongetwijfeld lukken!

    Antwoord
  3. Nadja

    Wow…als ik dit lees…heftig….
    Maar…als ik dan weer zie van hoe ver jullie komen..en hoe jullie nu bezig zijn… goed bezig.

    Jullie zijn een TOPteam.

    Veel liefs… x

    Antwoord
  4. Van overloop Viv

    Jullie zijn kakken, oeps de R vergeten, jullie zijn een enorm sterk koppel, jullie hebben dat zo goed gedaan en zullen dat zeker nog steeds goed doen! Geniet vooral van elkaar, zo’ n mooi gezinnetje , en geniet van het weekendje Brissy , waar het lekker vertoeven is en genoeg hoekjes zijn waar je zich even kan afzonderen !
    Dikke knuf Viv

    Antwoord
  5. Mieke

    Hey Nils,

    Heel knap van je dat je met die moeilijke gevoelens, lastige momenten, vele vragen in je hoofd, negatieve gedachten die ongewild in je opkomen – wat absoluut heel normaal is als je zoiets hebt meegemaakt – zoiets positiefs doet!! En zo vlot geschreven, zalig om te lezen, zelfs al is het harde materie. Jij zou schrijver moeten worden 🙂

    In het begin en zelfs nog een hele tijd erna gaat al je energie naar overleven en genezen, je zit dan echt in een overlevingsmodus. Het feit dat je nu je energie kan steken in het verwerken, is zo’n grote stap…. weg met die overlevingsmodus, op naar de verwerkingsmodus… maar die is zeker niet gemakkelijker, integendeel. Maar het is wel iets waar je door moet als je niet voor altijd met een loodzware rugzak wil blijven zitten. Aan het eind van de rit ga je zeggen, ok, het is nu gereduceerd tot een pakje dat ik in mijn rugzak stop en kan dragen. Het moet niet helemaal weg zijn, maar wel draagbaar ;-). En soms ga je het nog voelen en als lastig ervaren, soms voel je het maar kan je het perfect dragen en soms heb je vleugeltjes, net zoals bij een wandeltrektocht. Je vertrekt met een loodzware rugzak maar eens in die mooie natuur, omringd door de bergen, de pure lucht, de stilte, vergezeld door uw levenspartner, krijg je ineens vleugeltjes van al dat moois om je heen, door de liefde, door de puurheid en krijg je ook dat groot gevoel van dankbaarheid dat je daar mag zijn, dat je dat mag meemaken. Datzelfde dankbare gevoel ervaar je ook heel vaak dankzij je kinderen, ook zij zijn zo belangrijk in je verwerkingsproces, je gezinsgeluk, die vreugde van bij elkaar te mogen zijn, kan zo verwarmend zijn.

    Ik wil je eigenlijk ook bedanken want uit het tekstje van grote broer versta ik dat hij de mosterd bij jou is komen halen met zijn ingesteldheid “live your dream”. Je hebt hem zeker geïnspireerd om werk te maken van zijn dromen maar ook onrechtstreeks die van ons. Op het moment dat we een keuze moesten maken of we onze grote droom zouden waarmaken of niet was de twijfel enorm groot, er was schrik, angst, gaat dit wel lukken? Ik was toen ’s middags eens bij ons An gaan eten en we hadden het erover en zij zei “de Sven zegt altijd dat je geen dromen kan waarmaken en tegelijkertijd in je comfortzone kan blijven zitten… live your dream”. Thnx xxx

    Dikke kus voor jullie en nog veel goede moed, ’t Is wel een late reactie maar ik had ook een beetje tijd nodig 😉
    Mieke xxx

    Antwoord
    • nils

      Bedankt voor de mooie reactie Mieke. Jij zou zelf ook gerust een schrijfster kunnen worden vind ik!
      Je begrijpt het helemaal, die rugzak proberen we inderdaad wat lichter te maken, maar daarvoor moest ik hem eerst nog eens terug uitmesten en wat herschikken. We doen ons best en proberen ons er nog elke dag van bewust te zijn, want het is mij toch snel duidelijk geworden hoe snel je terug mee gezogen wordt in de rat race van het dagelijkse leven. Even met de neus op de feiten worden geduwd, was voor mij nodig om in te zien dat we hier maar één keer zijn en er dus best zsm het beste van maken. In de eerste plaats voor onszelf en de rest volgt wel van zelf!

      Antwoord
  6. Cinta en Greet

    Ja Nils, je hebt schrijverstalent!!!. Misschien zou dit verhaal een mooi boek zijn. Zeker een boek voor lotgenoten. Denk er eens over na?
    Laat alles maar op zijn plooi komen, geniet van je gezinnetje en dan weer een vervolg?
    We zullen het weer met veel aandacht lezen.
    Knuffel van de moekes xxx

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *